Eve geldim hanım evi aradıklarını ve evlenme yıdönümümüzü ile doğum günümü babamın kutladığını söyledi:

“bu akşam doğacakmışsın.”

güldüm.

Okuldayken paraşütle atlamıştım, merak mı, heyecan isteği mi bilmiyorum, her neyse bir arkadaşımız annesine şöyle dermiş;

“ana sen beni bir kere dünyaya getirdin ama ben beş kere daha geldim”

evet arkadaş beş kere paraşütle atlayıp yere ayakları basınca dünyaya gelmiş kabul etmiş kendisini.

Ben de 14 Ağustos 2003 te askerlikten ayrılınca yeniden dünyaya geldim, ayaklarım gerçekten dünyaya o zaman bastı çünkü, o günü de bir doğum günü gibi gizlice kutluyorum.

Normal olarak şu an kırk yaşımdayım, ama o hesaba göre sekiz.

Yani?

Yanisi şu;

Aynı sekiz yaşında bir çocuğun heyecanları ile çevreme bakıyorum ama gövde kırk yaşında.

Sekiz yaşında bir çocuk gibi öğrenme sevdasındayım ama kırk yaşında bir zihnim var.

Bir şeyler gerçekleştirme ve kendini ispat etmek istiyorum, sekiz yaşında bir çocuk gibi,

ama yoruluyorum,

Sbs ye Öss ye girmeyeceğimi biliyorum, iş bulma telaşım olmayacak,  evlilik, askerlik de yok, bunlara  seviniyorum,

Gerçek çocukluğumun güzel günlerini ve heyecanlarını hatırlıyorum üzülüyorum.

Sorumsuz olmak istiyorum bir çocuk gibi gizliden belki ama eve gelince 2 yaşındaki oğlum üstüme atılıyor baba diye ve içim bir garip oluyor.

Eyy; Doğum günüm kutlu olsun ne diyeyim…

“Okuma yazmanız var ise askerliğiniz kolay geçer”

derdim.

Suratıma garip garip bakarlardı, çünkü her biri üniversite hayatına yıllarını vermişlerdi, şimdi ben de ne demek istiyordum ?

Onların bu şaşkınlığına cevap olarak şöyle derdim;

“Tamam, ilkokulda öğrendiniz okuma yazmayı da okuyup yazıyor musunuz ondan haber versenize ?”

O zaman hakkımı teslim eder ve başlarını öne eğerlerdi, gayri ihtiyari.
Okur yazar olmak benim tabirimle gerçekten problemlidir. Herkes okur, ya da yazar, ancak çok az insan ne okuduğunu anlar, ve benim gibi çoğu da yazdığında kendisini ifade edebilir.
Bu referandum sürecinde de ben durumun Türk Milletine has bir şey olduğunu farkettim. Çoğu konuştuğumuz kişi tercihini söylüyor, ama nedenlerini söyleyemiyordu. Sonra sabah bir web sitesinden referandum manzaralarına baktım, derdi referandum olamayacak bir yığın insanın oy kullanmaya gelmesi getirilmesi ilginç geldi.
Benzer serzenişlerimi ilettiğim bir dost ve ağabeyim bana; bunda garip bir şey olmadığını insanların çoğunluğunun yalnızca gücü ve güçlüyü takip ettiklerini söyledi.
O zaman ?
Olayların nedenlerini nasıllarını iç yüzünü okumak, okumaya çalışmaya devam etmek ve farkındalığımızı arttırmak mı?
Yoksa televole kültürünün belli türevlerinden biri ile yaşamak mı?
Matrix filminde hapların rengi nelerdi ? ve ikinci seçeneğin hapı nerede bulunur dostlar ?

Sadık- Baba! yüreğim yangın yeri gibi biliyor musun? diyordu ya… Benim de yüreğim yangın yeri dostlar… Diyecek söz çok, kelimeler kifayetsiz…
Dalıp gidiyorum, minik oğluma bakarken..Babam ile oğlumun yaşlarının ortasındayım.

Bir de küçük şiir paylaşayım :
“Güzelim diyorsun ki unuttum yüzünü,
Kızarmış iki göz , ve bir burun.
Ağlıyorum sanma sakın,
Biraz nezleyim de..”

Dile kolay…

Kendi kendime bir şeyler yaparak geçen altı yıl…

Hiç kolay değildi. Eskiden de kolay değildi zaten…

Emekliliğimin tadını çıkartıyorum.

Bilanço:

15 kilo fazlam oldu.

Pardus geliştirici oldum. Gentoo kastım günlerce. Bir laptop pert oldu. Bir desktop da …

Saçlarım uzadı. Tabii beyazladı da …

Oğlum tamamen kendi gayretleri ile fen lisesini kazandı. Allaha Şükürler olsun.

Kızım kocaman oldu.

Yaşıyorum, herşeye inat..